โลกหนึ่งใบหลากความฝัน

Artist : 서태지
Title : 0 (Zero)
Album : 3집 - SeoTaiji 7th Issue
        


엄마 내겐 이 삶이 왜이리 벅차죠
ออม-มา แน-เกน อี ซัล-มี แว-อี-รี บอค-ชา-จโย
변해간 나의 벌인거죠?
พยอน-แน-กัน นา-เย บอล-ริน-กอ-จโย
매일 밤 난 물끄러미
แม-อิล บัม นัน มุล-กือ-รอ-มี
거울에 비쳐진 날 바라보며
คอ-อุึล-เร พี-ชยอ-จิน นัล บา-รา-โบ-มยอ
왠지 모를 난
แวน-จี โม-รึล นัน
안도의 한숨을 깊게 내쉬지만
อัน-โด-เย ฮัน-ซุม-มึล คิพ-เก แน-ชวี-จี-มัน
메마른 표정은
เม-มา-รึน พโย-จอง-งึน
그건 그저 버티고 있는
คือ-กอน คือ-จอ พอ-ที-โก อิท-นึน
내 초라함이죠
แน โช-รา-ฮัม-อี-จโย

แม่จ๋า  ทำไมชีวิตถึงได้แย่เกินจะทนขนาดนี้
มันเปลี่ยนแปลง และทอดทิ้งฉันไป
ทุกคืน  อย่างตอนที่ฉันต้มน้ำ  ฉันมองดูภาพสะท้อนของฉันแล้วหลับตาลง
ฉันมองดู และร้องไห้กับความหมดกำลังใจอันง่ายดายของฉัน และท่าทางที่ต้องทำเฉยเมย
การอดกลั้นความเจ็บปวด  ความเหน็ดเหนื่อยของฉันยังคงมีอยู่เสมอ

* 내 빛바랜 마음이 내 바램 대로
แน พิช-บา-แรน มา-อึม-มี แน บา-แรม แท-โร
더럽혀진 한줌의 재로
ทอ-รอพ-พยอ-จิน ฮัน-จุม-เม แช-โร *

หัวใจที่ใฝ่หาแสงสว่างของฉัน กลับกลายมาเป็น
เพียงเศษขี้เถ้าที่สกปรกด้วยความคาดหวังของฉัน

엄마 내가 이제 이 세상에
ออม-มา แน-กา อี-เจ อี เซ-ซัง-เง
무릎을 꿇어버린 것만 같아서
มู-รึพ-พึล กุล-รอ-บอ-ริน คอท-มัน กัท-ทา-ซอ
웃음이 나와
อุท-ซึม-มี นา-วา
허무하게 깨어진 빛바랜 나와의 약속
ฮอ-มู-ฮา-เก แก-ยอ-จิน พิช-บา-แรน นา-วา-เย ยัค-ซค

แม่จ๋า  ดูเหมือนกับฉันทรุดลงคุกเข่าตรงพื้นโลก  งั้นฉันควรจะหัวเราะสินะ
สัญญาที่เจิดจ้าของฉันนั้นคือความว่างเปล่าที่พังทลาย

결국 나는 못 지킨 채
คยอล-กุค นา-นึน มท ชี-คิน แช
내 혀를 깨물어 이곳에 줄을 섰어
แน ฮยอ-รึล แก-มุล-รอ อี-กท-เซ ชุล-รึล ซอท-ซอ
이제 내가 제발이라는 말을 배워도 되나요
อี-เจ แน-กา เช-บัล-รี-รา-นึน มัล-รึล แพ-วอ-โด ทเว-นา-โย

จนถึงตอนนี้ก็ยังมีน้ำตาอยู่ร่ำไป เหมือนตอนฉันกัดลิ้นตัวเอง
ฉันกำลังยืนเรียงแถวอยู่ในที่แห่งนี้
ตอนนี้ฉันจะเรียนรู้ถึงคำว่า "ขอร้อง" ได้หรือยัง

* Repeat

내가 가엾게 엄마 나 울더라도
แน-กา คา-ยอพ-เก ออม-มา นา อุล-ดอ-รา-โด
나를 감싸주지는 마
นา-รึล คัม-ซา-จู-จี-นึน มา

แม่จ๋า  ถึงแม้ว่าฉันจะร้องไห้อย่างน่าเวทนา
ก็อย่าโอบกอดฉันเลย



나 저 높이 나의 별을 놓아
นา ชอ นพ-พี นา-เย พยอล-รึล โน-วา
내 약속을 돌릴 수 있을까
แน ยัค-ซค-กึล ทล-ริล ซู อิท-ซึล-กา

ฉันจะดันทางแห่งดวงดาวให้สูงขึ้นไป
ฉันจะสามารถกลับมาใช้คำมั่นสัญญาได้อีกครั้งรึเปล่า

내가 받은 위로와 그 충고들은 모두 거짓말
แน-กา พัท-ดึน วี-โร-วา คือ ชุง-โก-ดึล-รึน โม-ดู คอ-จิท-มัล

สิ่งปลอบใจและคำแนะนำที่ฉันได้รับทั้งหมดนั้นล้วนหลอกลวง


어쩌면 다 모두 다 같은 꿈
ออ-จอ-มยอน ดา โม-ดู ดา คัท-ทึน กุม
모두가 가식 뿐
โม-ดู-กา คา-ชิค ปุน
더 이상 이 길엔 희망은 없는가
ทอ อี-ซัง งี คิล-เรน ฮึุย-มัง-งึน ออพ-นึน-กา
혹시 내 어머니처럼 나의 옆에서
ฮค-ชี แน ออ-มอ-นี-ชอ-รอม นา-เย ยอพ-เพ-ซอ
내가 고개를 돌려주기만
แน-กา โค-แก-รึล ทล-รยอ-จู-กี-มัน
기다리는 건 아닐까
คี-ดา-รี-นึน กอน อา-นิล-กา

บางทีทุกคนอาจมีฝันที่เหมือนกัน
มันก็เท่านั้น ในเมื่อทุกคนก็ยังเป็นคนที่เสแสร้ง
ไม่หลงเหลือความหวังบนถนนเส้นนี้แล้วหรือ
บางทีมันอาจจะเหมือนกับแม่ของฉัน
ต่อจากฉันเป็นใคร  ที่เฝ้ารอให้ฉันหันหน้าไปหา

모두 같아 같아 같아
โม-ดู กัท-ทา กัท-ทา กัท-ทา
내가 엄마의 손등에
แน-กา ออม-มา-เย ซน-ดึง-เง
키스하길 바라는 건
คี-ซือ-ฮา-กิล พา-รา-นึน กอน
이젠 욕심일까 굿바이
อี-เจน ยค-ชิม-มิล-กา Good Bye

ทุกคนนั้นเหมือนกัน เหมือนกัน เหมือนกันหมด
ความหวังของฉันที่จะได้จูบลงบนอุ้งมือของแม่
แค่นี้ยังมากไปหรือเปล่า
Good bye...

"Pure Love, Pure Dream and Separate Way in Real Truth"
ความรัก ความฝัน กับเส้นทางที่แบ่งแยก ในสัจธรรมที่แท้จริง

ในหนึ่งชีวิตมีความต้องการอันหลากหลาย
สิ่งสวยงามประดุจฝันที่ดวงใจปราถนา

ความฝันเป็นแรงผลักดันให้ก้าวเดินไป
ความรักเป็นพลังเกื้อหนุนใส่เชื้อไฟให้ความฝัน
และความรักก็เกิดขึ้นได้เพราะความฝันที่เหมือนกันของคนเรา
แต่ความฝันก็อาจจบลงเพราะเลือกในสิ่งที่เรารัก
อาจมองกลับกันได้อีกหลายรูปแบบต่างๆกัน



เส้นทางการเดินทางเริ่มจากทางเพียงเส้นเดียว
แบ่งแยกออกไปเป็นทางย่อยๆมากมาย เมื่อผ่านกาลเวลาอันยาวนาน
ผู้ร่วมเส้นทางเดียวกันในตอนนี้ ก็คือคนที่เราพบเจออยู่เป็นประจำ
สิ่งเหล่านี้เข้ามาทำให้เส้นทางสายนี้มีสีสัน ไม่เงียบเหงา
แต่จุดหมายแต่ละคนนั้นต่างกัน เมื่อถึงทางแยกข้างหน้า พวกเขาจะไปทางไหนกัน?
เราเองก็อาจจะยังไม่รู้เลยว่าจะไปทางไหน เมื่อเลือกทางใดแล้วจะต้องพลัดกับใครไปบ้าง?

ในก้นบึ้งของคนเดินทางทุกคนมีความฝัน
และในส่วนลึกๆของหัวใจต้องการความรัก
คนหลายคนเลือกที่จะเดินทางไปด้วยกันบนเส้นทางเดียวกัน
โดยที่มีข้อแม้ต่อกัน หรืออาจจะไม่มีก็ได้
แต่ความรู้สึกที่จะต้องมีก็คืออยากให้อยู่เคียงข้างกันตลอดไป
หวังว่าจะเดินทางด้วยกันไปจนถึงจุดหมาย

"เมื่อมีเธอร่วมทางกับฉัน ไม่ว่าเส้นทางไหนก็ดูสวยงาม
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นขอจงมั่นใจว่าฉันจะไม่มีทางห่างไปจากเธอ"
ความรักกับความฝันที่เดินเคียงร่วมกันไป
คงไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว



มีน้อยคนนักที่จะตระหนักได้ว่า มีโอกาสน้อยนักที่คนเราจะร่วมทางกับคนๆหนึ่งไปได้ตลอดรอดฝั่ง
และน้อยคนนักที่จะแยกจากกันด้วยความยินดี
ไม่ว่าเหตุผลจะคืออะไร แต่มีเป็นล้านเหตุผลที่จะทำให้เราต้องแยกกันในซักวันอยู่ดี
เราเตรียมใจกันไว้พร้อมแค่ไหน?

ทนรับความเจ็บปวดหลังจากสิ่งที่รักหายไป
หรือทำใจให้เย็นชาจากลาให้อีกฝ่ายเจ็บช้ำมาซะเอง



กลับเข้าูสู่เส้นทางของตัวเราเองอีกครั้ง
เรายังต้องเดินทางต่อไปเหมือนอย่างเดิม
แต่ทำไมดูเหมือนอะไรมันเปลี่ยนไปหมด
สองข้างทางก็ดูไม่สวยงามเหมือนเดิม
เหลือแต่ความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวในหัวใจ
ความฝันที่เคยมีคืออะไร ก็จำไม่ได้ เหมือนมันหลุดลอยไปแล้ว

ทั้งๆที่เราก็ยังเดินทางเหมือนเดิม
บนหนทางที่ไกลแสนไกลเหมือนเดิม
ทางแยกก็เยอะแยะเหมือนเดิม
และก็ยังมีคนรอบข้างมากมายเหมือนเดิม
แต่ทำไมมองไม่เห็นอะไรเลย
หมดสิ้นความรู้สึก หมดเรี่ยวแรง เหมือนกับว่าไม่มีใครบนโลกนี้อีกแล้ว



จริงๆแล้วเราต้องการอะไรกันแน่?
สมหวังในความรักและความฝัน?
ได้เดินทางไปจนถึงจุดหมายอย่างที่ตั้งใจไว้?

เปล่าเลย ความจริงแล้วคนเราแค่ต้องการมีชีวิตอยู่โดยไม่ต้องมีความทุกข์
อยู่โดยพบเจอแต่สิ่งที่ทำให้ใจเรามีความสุข
ไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องเดินทาง และไม่ต้องไขว่คว้าอะไร
เป็นความจริงที่น่าเศร้า ความจริงที่เป็นไปไม่ได้



"ฉันเข้าใจดีแล้วกับความเป็นจริง
และพร้อมจะยอมรับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น
แต่หากหัวใจฉันนั้นไม่ใช่หัวใจของคน
ก็คงทนรับความเจ็บปวดทุกอย่างได้"


ความทุกข์ทั้งหลายทั้งปวงที่จะเกิดขึ้นนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้
ทำได้แค่ก้มหน้าเดินต่อและผ่านมันไปให้ได้
แล้วค้นหาสิ่งใหม่ๆที่จะเป็นแรงใจให้เราต่อไป
วงเวียนชีวิตแบบนี้จะเกิดขึ้นอีกกี่ครั้งเราเองก็ไม่อาจรู้ได้
แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะต้องเกิดขึ้นกับผู้คนอีกมากมาย
เพียงแค่จำใส่ใจและเตือนตัวเองไว้อยู่เสมอ
สร้างภูมิคุ้มกันหัวใจไว้ตั้งแต่ตอนนี้
เหตุการณ์ในภายภาคหน้าจะแย่ซักแค่ไหน เราก็จะผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน

ทุกสรรพสิ่งล้วนถูกสร้างให้เกิดขึ้นมาควบคู่กับเวลาที่มีอยู่ในตัวเอง
ชีวิตมนุษย์ที่ค้นหาความหมายถึงการมีตัวตนและคำตอบที่ว่าคนเราเกิดมาทำไม
อีกหนึ่งนิยามที่จะกล่าวถึงนั้นก็คือเราทั้งหมดเกิดมาเพื่อใช้เวลาที่มีของตัวเอง


ชีวิตของเราเดินไปพร้อมกับเวลาที่กำลังนับถอยหลังไปเรื่อยๆ
ไม่ว่าจะพบเจออะไร ทำอะไร หรือรู้สึกอย่างไร
สิ่งที่กำลังหมดลงไปเรื่อยๆนั่นก็คือเวลา
การยังคงมีชีวิตอยู่ก็หมายถึงเรายังคงใช้เวลาที่มีอยู่
เวลาไม่มีการหยุดพัก และยังเดินต่อไปไม่ีรู้จบ


เราไม่มีทางรู้ได้เลย ว่าเวลาที่เราทุกคนต่างก็มีอยู่นั้น จะหมดลงเมื่อไร
ช่วงเวลาที่เรามีนั้นก็ถูกแบ่งไปเป็นส่วนๆ เพื่อใช้งานในแต่ละอย่างในชีวิต
ช่วงหนึ่งหมดไปกับการนอน อีกช่วงหนึ่งหมดไปกับการใช้ชีวิตความเป็นอยู่


การมีตัวตนของเวลาทำให้คนเกิดการเฝ้ารอคอย เกิดความฝันและความหวัง
เวลาทำให้มีอดีต ปัจจุบัน และอนาคตที่ไม่อาจคาดเดา
เวลาทำให้มีความทรงจำ และก็ทำให้ลืมเรื่องราวที่เคยจดจำไปได้ด้วยเช่นเดียวกัน


เวลาของแต่ละคนเดินด้วยความเร็วเท่ากัน จึงไม่มีทางที่จะตามกันทัน
เมื่อเกิดมาทีหลัง  ตามอยู่อย่างไรก็ยังต้องตามอยู่อย่างนั้นไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้


ในช่วงชีวิตที่เกิดมา มีบางเรื่องที่ยังฝังอยู่ในความทรงจำโดยไม่เคยลืม
แต่บางเรื่องก็ลืมลงได้อย่างง่ายดายเหมือนไม่เคยรับรู้มาก่อน


ควรจะใช้เวลาที่มีอยู่ไปกับการรอคอยสิ่งๆนึงที่เราคิดว่าแสวงหามาทั้งชีวิต
หรือจะทิ้งการรอคอยนั้นไปเสียแล้วค้นหาสิ่งใหม่ที่อาจจะดีกว่า
เราไม่มีทางรู้ได้ว่าทางเลือกไหนจะดีกว่ากัน จนกว่าเวลาจะเดินทางไปถึงจุดนั้น
ที่เราทำได้มีเพียงการตัดสินใจที่หาความแน่นอนไม่ได้


ชีวิตเดินทางไปพร้อมกับเวลาที่แสนยาวนาน ที่แสนจะเหนื่อยและย่อท้อ
ถ้าจะให้นึกย้อนกลับไป  ก็คงจะมีเรื่องราวมากมายที่ยังจำได้และถูกลืมไปแล้ว
ทำให้เกิดคำถามขึ้นว่า เราใช้เวลาหมดที่ยาวนานนี้หมดไปอย่างคุ้มค่าหรือไม่
คนเราจะนึกเสียใจกับสิ่งที่เคยทำผิดพลาดไปก็ในตอนที่เรื่องๆนั้นมันผ่านไปแล้วเสมอ
ถึงอยากจะแก้ไข แต่เวลาก็คงไม่มีทางเดินถอยหลังกลับมาให้แก้ไขเรื่องราวในอดีตเป็นแน่


แล้วชีวิตก็ดำเนินต่อไปอีกนานแสนนาน จนถึงจุดๆหนึ่งที่ทุกอย่างอิ่มตัว
ที่ชีวิตไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว  ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยสร้างและเก็บรักษามา
ซึ่งจริงๆแล้วสิ่งเหล่านี้อาจไม่มีความหมายอะไรกับชีวิตเราเลย
เวลาที่เหลือในช่วงบั้นปลายก็จะมีแต่การให้ ให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีแก่คนอื่นไป


จนมาถึงจุดสิ้นสุดที่เราทุกคนต่างเฝ้ารอไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม
จุดจบของช่วงเวลาที่แสนสั้นของคนๆหนึ่ง แต่เป็นอดีตที่ยาวนานในหนึ่งช่วงชีวิต
เรื่องราวทุกเรื่องถูกจดจำไว้มากมาย จะถูกบันทึกอยู่ในแสงของดวงดาวบนฟากฟ้า
ทุกสรรพสิ่งสูญสลายไปกับกาลเวลา เหลือไว้เพียงความทรงจำนับหมื่นแสนที่มีคุณค่า


การสิ้นสุดของเวลาจะนำพาเราไปสู่หนใด
อาจจะเป็นความว่างเปล่าที่แสนสุขและเศร้าในหัวใจ
เป็นความรู้สึกเปลี่ยมล้นที่ไม่อาจหยั่งถึงได้ตราบชั่วชีวิต
แต่ทั้งหมดนี้แหละที่เราจะได้รับเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากสิ่งที่มีชื่อว่า "เวลา"

ในชีวิตนี้ผมไม่คิดว่าอะไรจะมีความสุขไปกว่า
การได้นอนใต้ผ้าห่มอุ่นๆบนที่นอนอันแสนนุ่ม
แล้วหลับไหลไปชั่วกาลนานโดยไม่ต้องรับรู้ถึงสิ่งใดอีก

ความคิดดังข้อความด้านบนคงจะไม่ผุดขึ้นในสมอง
หากมีซักคนที่เข้าใจในตัวตนจริงๆของเรา
แล้วยอมรับในทุกๆสิ่งที่เราเป็นได้


ผมไม่ได้เลวร้ายอะไรอย่างที่ใครคิด
มีแต่สิ่งที่พวกคุณยัดเยียดมาให้ผมจำต้องเป็น
ซึ่งผมไม่สามารถเอ่ยปากปฏิเสธไม่ยอมรับได้


ทุกๆสิ่งถูกสร้างมาบนความแตกต่าง
มีกลมกลืนและขัดแย้ง  มีทั้งที่เราชอบและก็ไม่ชอบ
แต่ทุกสิ่งมีคุณค่าในตัวเอง  เพียงแต่คุณจะมองเห็นมันไหม


ถึงแม้ทรัพย์สินเงินทองกองตรงหน้านับไม่ถ้วน
แต่ไร้คนเดินเคียงคู่อยู่ข้างกายไร้ความหมาย
ในเมื่อสุดท้ายถึงคราวก็ต้องตาย  ฝังดินทรายพร้อมกับตนตอนสิ้นใจ

Artist : 준서
Title : 허락 (許諾) [Permission]
Album : [OST]태왕사신기



아무 말도 못 해도 아무렇지 않아요 그댈 볼 수만 있다면
อา-มู มัล-โด มท แท-โด อา-มู-รอท-จี อัน-นา-โย คือ-แดล พล ซู-มัน อิท-ดา-มยอน
ช่างมันถึงแม้ว่าฉันไม่อาจพูดอะไร ตราบที่ยังมองเห็นเธออยู่

가질 수가 없어도 만질 수가 없어도
คา-จิล ซู-กา ออพ-ซอ-โด มัน-จิล ซู-กา ออพ-ซอ-โด
ถึงแม้ฉันไม่อาจมีเธอหรือสัมผัสเธอได้้

시린 가슴 한번 쓸어내리고 참아내죠
ชี-ริน กา-ซึม มัน-บอน ซึล-รอ-แน-รี-โก ชัม-มา-แน-จโย
ความจริงแล้วฉันควรจะตัดใจทันทีและอดกลั้นเอาไว้้

어디에 있는지 잘 있는지 그대 하루가 걱정이죠
ออ-ดี-เอ อิท-นึน-จี ชัล อิท-นึน-จี คือ-แด ฮา-รู-กา คอค-จอง-งี-จโย
ฉันหวั่นใจในแต่ละวันของเธอ ว่าเธออยู่ไหน… เธอจะเป็นอย่างไร

달빛 머금은 애 타는 밤에는 그 생각에 잠 못 들죠
ทัล-บิท มอ-กึม-มึน แอ ทา-นึน พัม-เม-นึน คือ แซง-กัค-เก ชัม มท ทึล-จโย
ในคืนที่ความทุกข์ทรมานได้กลืนกินแสงจันทร์   การคิดถึงเธอทำให้ฉันมิอาจหลับลง

* 또 다시 태어나는 그 날엔 하늘이 허락하길 바래요
โต ทา-ชี แท-ออ-นา-นึน คือ นัล-เรน ฮา-นึล-รี ฮอ-รัค-คา-กิล พา-แร-โย
โปรดเถิดสวรรค์ให้ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง

우리의 이뤄질 수 없었던 사랑을
อู-รี-เย อี-รวอ-จิล ซู ออพ-ซอท-ดอน ซา-รัง-งึล
ความรักที่ไม่อาจเป็นจริงของเรา *

그대 곁에 없어도 그대 뒤에 있어요 외로운 그림자 되어
คือ-แด คยอท-เท ออพ-ซอ-โด คือ-แด ทวี-เอ อิท-ซอ-โย เว-โร-อุน คือ-ริม-จา ทเว-ออ
แม้ว่าฉันไม่อาจอยู่ข้างๆเธอ   แต่ฉันจะคอยเป็นเงาอันเปล่าเปลี่ยวเบื้องหลังเธอ

돌아보고 싶어도 돌아봐선 안돼요
ทล-รา-โบ-โก ชิพ-พอ-โด ทล-รา-บวา-ซอน อัน-ดแว-โย
อย่าหันกลับมาถึงแม้ฉันจะต้องการ

한 뼘 행복마저 줄 수 없는 날 피하세요
ฮัน ปยอม แมง-บค-มา-จอ ชุล ซู ออพ-นึน นัล พี-ฮา-เซ-โย
ออกห่างไปจากฉัน ผู้ซึ่งไม่สามารถให้ความสุขแก่เธอได้แม้เพียงชั่วครู่

한 걸음 두 걸음 나보다 더 조금 서둘러 걸어가요
ฮัน คอล-รึม ทู คอล-รึม นา-โบ-ดา ทอ โช-กึม ซอ-ดุล-รอ คอล-รอ-กา-โย
หนึ่งก้าว สองก้าว  ค่อยๆเดินไปให้ไวกว่าฉัน

나의 두 손이 또 나의 두 발이 그대 길을 막지 않게
นา-เย ทู ซน-นี โต นา-เย ทู พัล-รี คือ-แด คิล-รึล มัค-จี อัน-เก
มือและเท้าทั้งคู่นี้จะไม่ขวางทางของเธออีกต่อไป

* Repeat

하늘아 내 사랑을 가려줘 바람아 내 아픔을 날려줘
ฮา-นึล-รา แน ซา-รัง-งึล คา-รยอ-จวอ พา-รัม-มา แน อา-พึม-มึล นัล-รยอ-จวอ
โอ้ สวรรค์ โปรดเก็บซ่อนความรักของฉัน   โอ้ สายลม ช่วยพัดพาความเจ็บปวดไป

그대가 내 눈물을 모르게 부탁해
คือ-แด-กา แน นุน-มุล-รึล โม-รือ-เก พู-ทัค-แค
ฉันขอร้อง อย่าให้เธอได้เห็นเห็นน้ำตาของฉันเลย